Hecelere bölsem de seni, içimden söküp
atamıyorum ki!
Adın bölünüyor ama aşk çarpıyor beni...
Zoraki bir tebessümün ardından tatlı bir
sohbet ve anason kokusunun
sarhoşluğuyla başlamıştı her şey...

Yanmıştık, yakmıştık...
Bir kış günü içimizi umutla ve tutkuyla
sıcak tutmayı başarmıştık...
Sonra dört koca seni geçti...
Ayna olduk birbirimize...
Ağladık, yalvardık, bağımlı olduk,
ayıldık...
Sebebini bilmediğimiz acıların tüm hırsını
zamanla birbirimizden aldık...

Adın aşktı senin, biliyordum...
Önce başımı döndüren sonra hayallere
sürükleyen...
Zaten ilk görüşümde sürmüştüm umutlarımı
tılsımlı gülüşüne...

Sen benim yanımda kendin gibi kalabilirken,
ben de senin yanında kendim olabildim...
Birbirimize gösterdik maskeleri çıkmış
halimizi...
Sırlar paylaştık, sır gibi adı mühürlü bir
duygu yaşadık...

Biliyorum bitmeyecek bendeki bu aşk.
Biliyorum sönmeyecek sendeki aşk...
Aramıza ne girerse girsin,
düştüğümüzde karanlık kuyulara,
yine el uzatacağız, yardım edeceğiz
birbirimize içimizdeki tutkuyla...

Ne sen çıkarabileceksin beni tam anlamıyla
hayatından,
ne de ben seni sileceğim aklımdan ve
ruhumdan...
Ne sen maskenin yırtılan köşesini başkasına
gösterebileceksin,
ne de ben...

O halde;
yine acıyla, yine aşkla, yine tutkuyla ve
yine şefkatle
bir gün tekrar sarılacağız yırtılan
maskemizden sıyrılmak için birbirimize...

Yazıldığı can duvarını kurutur
“vermek aşkı yaratır” düsturu
Gönül gözüne bağlanan mendil
solgun ve sefil
bekler saygıyla inanılmaz kusuru
Kalbinin rüzgarı doldurur
açık denizde hoyrat yelkenleri
kendisi kıyıda oturur

Kaldıkça yeniden filizlenir esaret
O çok özlenen aşka has suret
bahçede gül ölürken görülür
Sadakatin çelik kutsallığı
kendi çöplüğüne gömülür
Kölenin bilenmiş antik bıçağı
ilk düştüğü yerde açar kozunu
kanar güz ömrün yaralı boynu

Ekmek teknesine taşır korkusunu
bedeni tarla sayılan kadının ufku
Teslim kapısını açar resmi kurum
açılan o aralıktan girer içeri
dipsiz kuyuya atılan şiir
Toprağın sırtında büyür uçurum
esirdir esir şehirde ahali
Aşk çıkmaz sokakta kirlenir

Cümle insanlığı özgür kılarak
çocuk sevincine kavuşabilir şehir
Özgür kadın ruhunu bularak
saf bereketle hayatı emzirebilir
o dem olduğunda ancak
aşkın tarihi
insanlığın tarihi olacak

yanına varmış, bir süre bekledikten sonra usta tarafından
kabul edilmiş. "Anlat, dinliyorum" demiş usta. Genç adam
anlatmaya başlamış; taşlara ilgi duyduğunu ve iyi bir
mücevher ustası olmaya karar verdiğini heyecanla anlatmış.

Yaşlı usta sesini çıkarmadan genç adamı dinlemiş, sözleri
bitince de ona bir taş uzatmış, "Bu bir yeşim taşıdır" dedikten
sonra genç adamın avucuna taşı bırakmış ve avucunu kapatmış.

"Avucunu aynen böyle kapalı tut ve bir yıl boyunca hiç açma.
Bir yıl sonra tekrar gel. Haydi şimdi güle güle" demiş ve
şaşkın genç adamı öylece bırakıp kalkmış, odadan çıkmış.
Genç adam evine dönmüş, kendisini merakla bekleyen
annesiyle babasına neler olduğunu anlatmış. Anlattıkça da
kendisine çok anlamsız gelen bu hareketi ve soğuk
konuşması nedeniyle kızdığı ustaya olan öfkesi
artıyormuş. Günler geçmeye başlamış. Genç adam
sürekli söyleniyor ama avucunu hiç açmıyormuş.

" Nasıl böyle budalaca bir şey yapmamı ister.
Bir de ülkenin en iyi mücevher ustası olacak.
Bu saçmalığa bir yıl boyunca nasıl katlanacağım,
böyle bir eziyetle nasıl yaşarım. Bu ne biçim ustalık.
Ustalık kaprisi yapacaksa, bari başından yapmasaydı."
diye devamlı söyleniyor, her önüne gelene
ustadan yakınıyor ama avucunu hiç açmıyormuş.

Avucu kapalı uyuyor, bütün işlerini diğer eliyle yapıyormuş.
Ve bu duruma da giderek alışmaya, diğer elini çok rahat
kullanmaya başlamış. Uyurken de yanlışlıkla avucu açılıp
taş düşmesin diye hep yarı uyanık uyuyormuş.
Böylece bir yıl geçmiş, her günü zorluklarla dolu,
her gecesi de yarım uykuyla yaşanmış bir yılı tamamlamış.

Ve o gün gelmiş. Genç adam tam bir yıl sonra,
büyük ustanın karşısına çıkmış.
Usta bir süre beklettikten sonra yanına gelince,
genç adam ne kadar saçma bulursa bulsun,
bu sınavı başarıyla tamamlamış olmanın verdiği
gururla elini uzatmış, avucunu açmış.

"İşte taşın " demiş, "Bir yıl boyunca avucumda taşıdım,
şimdi ne yapacağım?" Yaşlı usta sakin bir sesle cevap
vermiş: " Şimdi sana bir başka taş vereceğim, onu da
aynı şekilde bir yıl boyunca avucunda taşıyacaksın."
Bu söz üzerine genç adam bütün sükunetini
kaybetmiş, bağırıp çağırmaya başlamış.

Yaşlı ustayı bunaklıkla, delilikle suçlamış,
mücevher ustalığını öğrenmek için gelen genç bir insana
böyle eziyet ettiği için, hasta olduğunu bağıra çağıra
söylemiş.

Genç adam bağırıp çağırırken,
yaşlı usta ona hissettirmeden birtaşı avucuna sıkıştırmış.

Öfkeden yüzü kıpkırmızı genç adam, bir yandan bağırıp
çağırırken avucundaki taşı hissetmiş. Durmuş, taşı
biraz daha sıkmış ve heyecanla konuşmuş:

"BU TAŞ, YEŞİM TAŞI DEĞİL USTA!"

 
Öğrenmek için zaman gerekir,
sabır gerekir, ustaları izlemek gerekir.
Dünya hızlandıkça zaman kısalabilir
ama öğrenmenin esası değişmez..

Rüya
Üşümüş bir halde,
Rüzgarla savaşırken
Birden karşıma çıkıverdin
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Seni görünce,sanki;
Ellerim hissetmeye başladı
Sıcacık oldum
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Gözlerin o kadar güzeldi ki
Yüzün parıl parıl
Tertemiz gibiydin
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Baktığında bana
Durmak istedim,ama ayaklarım yürüdü
Konuşmak istedim,ama ağzım sustu
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Gözgöze geldiğimiz an
Keşke dedim,keşke zaman dursa
Öylece kalsak;baksak,baksak ve doyamasak birbirimize
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Ama öyle olmadı,ben uzaklaştım
Ben istemesemde,artık seni göremiyordum
Belki sen ölesine bakmıştın bana,ama ben seni görmüştüm
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Senden uzaklaştım
Artık yine üşüyordum
Sende yoktun
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Sen beni görmesende
Ben senin o güzel gözlerini gördüm
Baktım ve doyamadım
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

Sanki rüya gördüm
Bir an gözüktün sonra kayboldun
Ve belki bir daha hiç görmicem
İşte bir rüyaydı ve her rüya gibi bitti
Adını bile bilmediğim tatlı çocuk

HayatKır çiçeklerinin yurt tuttuğu
her dağın hüzünlü bir patikası var
kuytusuna yaralı düşen kuşlar
son kez baktıklarında görürler boşluğu

Gövdem bir dağ gülüm
kalbim onun patikası
Son kuşların giderken bıraktığı en uçası
boşluğa resmedilmiş yaralı bakış ömrüm

Ayrılık uçurumunda çiçek verir
sürgünü kendinde ömür ağacı
Gezginlerin geçerken umursamadığı
seçilmiş yalnızlığın ateşinde erir
hayata çığlık veren sancı

Herkesin kimliğinde bir Ferhat
dağları delmeğe hazır aşk için
Herkesin uçurumu bir Şirin
Sorgulanan günlerin toplamıdır hayat

SensizUzaktan gelen bir tren sesi bile yetiyor
Seni düşünmem için gece sabaha kadar
o bütün sesler bütün renkler veda ediyor
Senden başka dert bu kalbimi etmez alakadar

Allah'ım senden sabır sabır diliyorum
Beni kandırırsa yarin günahı boynuna
Sanki delirmiş gibi saçımı yoluyorum
Hacmi büyüdü dertlerimin eninine boyuna

Şehirler uykuda her yer sessiz karanlık
İmdada çağırdım bütün aklı erenleri
Esmiyor şu rüzgar şöyle bir ılık ılık
Sevmeyeni defet bırak bize sevenleri

Ne Oldu Can

Sen canımsın zulmetme kalbime
Gel bir görsen acırsın halime
Ah gözünden düşmüşüm ben niye

Gel gecikme bu ahir ömrümde
Gel gün gelir ağlarsın kabrimde
Ah gözünden düşmüşüm ben niye

Seni özledim anne,
Kokun gelmiyor yollar ötesinden,
Sesini duyamıyorum açtığım paketinden,
Bıktım çıkar seslerinden,
Yazarken yalnız gecelerden,
Seni özledim anne.

Elin yetmiyor kolun gerek burada,
Kul olmuş herkes 'Para' denen kağıt parçasına,
Sevgiler satılıyor üç beş kuruşa,
'Arkadaş' dediklerin işi varsa kapında,
Herkes gün sayıyor, gözleri cüzdanında,
Bilmiyorum...Gelirim ama kaçında,
Benden selam söyle oralara,
Seni özledim ana.

Sevgin yok ana hiçbir aşkta,
Gecelik ilişkiler bitiyor sabaha,
Bıraktın beni kurtlar sofrasına,
Oysa ben küçüktüm daha,
Mertlik aradım sevdalarda,
Seni andım her yarada,
Gün gelir aynı sabahlara,
Uyanırız birlikte ana.

beceriksiz çocuk

BECERİKSİZ ÇOCUK



“Biz kocaman çocuklarız”


Beceriksiz bir çocuktum ben

Öğrenemedim bir türlü

Suda taş sektirmeyi

Ya da üç defacık olsun

Ayağımda top sektirebilmeyi.

Üzerime dökmeden

Dondurma yemeyi.

Bakıp ta gökyüzüne

Kutup yıldızını bulabilmeyi.

Ama saklambaçta

İlk bulunan ben olurdum

Beceremezdim bir türlü saklanabilmeyi.

Yufka yüreklinin biriydim

Beceremedim sapan taşıyla,

Bahar dalında gün ışığıyla oynaşan

Serçeyi vurabilmeyi.

Annemin ilk kravatımı bağladığı

On iki yaşımdan beri

Kravat bağlayabilmeyi.

Beceremedim yıllar boyunca büyüyebilmeyi

Beceremedim...

Ne katıp gülüşüne gülüşümü gülebilmeyi

Ne sarılıp boynuna ağlayabilmeyi

Beceremedim...

Beceremedim...

Ve ben seni

Yaşamın kucağındaki

Koca bir çocuğun kalbiyle sevdim !..

CAN DEDİKLERİ ABİ OLSA GERKMİŞ

CAN DEDİKLERİ ABİ OLSA GERKMİŞ
DEDİLERKİ YARIN GELECEKMİŞ
HEMEN YATTIM BAKTIM GELMEMİŞ
DİYORUMKİ CAN DEDİKLERİ ABİ OLSA GEREKMİŞ

NEREDE BİR ASKER GÖRSEM ABİM DİYESİM GELİYOR
NE ZAMAN SENİ DÜŞÜNSEM AĞLAYASIM GELİYOR
ABİ DEDİKLERİ CAN OLSA GEREKMİŞ
AĞLAMAK KAR ETMİYOR ÖZLEM YANINDA KAR KALYOR

DÜNYA DESELER ABİM DİYEMEZLER
KIYASLANMAZ SENİN VARLIĞIN TABİATTA
ZAMAN ELBET BİTECEK AMA ÖZLEMİMSİN
ÖZLEMEMEK MÜMKÜNMÜ SENİ ÇÜNKÜ SEN BİZİM CAN EVİMİZSİN

SANKİ ZAMANI DURDURDULAR
BİZİ BİRBİRİMİZE HASRET BIRAKTILAR
HAYATIMDAKİ EN SALAM DİREGİMİ EMANETEN ALDILAR
ABİ DEDİKLERİ CAN OLSA GEREKMİŞ
AĞLAMAKKAR ETMİYOR ÖZLEM YANINDA KAR KALIYOR.

                                                                       mustafa karasu